Ég á enga mynd af mér átta ára, þessi tólf ára verður að duga.

Það var þannig að ég var send út í búð að kaupa eitthvað og átti að koma með allan afganginn heim. Nema hvað barnið sem aldrei fékk sælgæti stóðst ekki freistinguna og eyddi þessum aurum í nammi. Þegar ég kom heim var ég krafin um peningana en ákvað að vera sniðug og kenna tveimur systkinum um að hafa ráðist á mig og tekið peningana. Þessi tvö systkini höfðu einstaklega slæmt orð á sér og ég vissi að ég gat kennt þeim um hvað sem var. Stelpan var átta ára eins og ég og bróðir hennar ári eldri. Þau tvö voru alræmdustu hrekkjusvínin á Selfossi og þetta átti ekki að geta klikkað, þau höfðu svo margt á samviskunni að þau munaði ekkert um að taka smávegis fyrir mig.

Nema hvað elsta systir mín sem þá var tíu ára, hún tók sig til og hringdi heim til þeirra. Mamma þeirra kom í símann og þvertók alveg fyrir að börnin hennar hefðu verið að stela einhverjum peningum, hún væri búin að hafa þau fyrir augunum allan daginn og þau hefðu ekki gert neitt svona. Og svo væru þau algjörir englar og réðust aldrei á önnur börn. Sem var ekki aaalveg rétt hjá henni en í þetta eina einasta skipti voru þau alveg saklaus. Meiri lætin í henni systur minni að vera að rjúka í símann en ég gat ekki stöðvað hana, ég gat ekki viðurkennt að ég hefði verið að skrökva. Svo að ég hlustaði bara á þetta fáránlega símtal og steinþagði, ég gat ekkert annað gert.

Svo leið smá stund, kannski klukkutími, og þá hringdi dyrabjallan. Úti var lögregluþjónn sem spurði eftir Margréti Birnu Auðunsdóttur, hvort ég vildi gjöra svo vel og koma með niður á stöð. Á lögreglustöðinni var sú gamla mætt og þá hófst yfirheyrslan. Ég gat ekki haldið áfram að skrökva  - en ég gat ekki heldur dregið í land, þetta var búið að ganga alltof langt til þess, ég hefði þá þurft að viðurkenna að ég hefði eytt peningunum sjálf og því þorði ég alls ekki. Ég var í gríðarlegri klemmu. Og alveg lafhrædd við þessa svaðalegu frenju, mömmu systkinanna, hún hafði ekki minna orð á sér en afkvæmin. Svo að ég aulaði því út úr mér að mér hefði sýnst þau taka peningana og með það slapp ég. Ég held að það sé ennþá verið að hlæja að þessu á löggustöðinni á Selfossi.

Af þessu lærði ég að ef þú ætlar að skrökva, láttu þá ekki koma upp um þig

Leiðbeinandinn hvatti okkur til að skrifa hjá okkur þessi gullnu augnablik sem allir upplifa einhvern tímann, lítið barn sem kemst skemmtilega að orði, neyðarleg atvik sem er hægt að hlæja að viku síðar og fleira í þeim dúr því að síðar meir verða þessar upplifanir okkar dýrmætustu fjársjóðir.

Og þess vegna ætla ég að deila sögunni af því þegar Bidda strauk úr sveitinni og setti allan Skeiðahreppinn á annan endann eina sumarnótt.

Nokkurn veginn svona hefur Hestfjallið litið út frá Skeiðaveginum þessa nótt, kannski er það Ólafsvallahverfið sem glyttir þarna í. 

Ég var átta ára og löngu orðin heimagangur hjá afa og ömmu í Vesturkoti. Það voru fleiri barnabörn sem komu þangað reglulega en enginn eins mikið og ég, ég átti þarna gersamlega mitt annað heimili þar sem ég elti afa á röndum og hann fékk ekki að fara á aðra bæi án mín. Það var eitthvað reynt að nýta krakkann, ég safnaði til dæmis eggjunum úr hænsnahúsinu og þar fann ég einu sinni dauða hænu sem ég dró með mér inn i eldhús til ömmu og bað um skókassa til að geta gefið henni almennilega jarðarför. Amma var ekki hrifin svo að vægt sé til orða tekið

Amma átti dýrindis prjónavél sem hún notaði mikið. Það var gríðarlega spennandi að fá að renna sleðanum á henni fram og aftur en amma var ströng og það var alveg bannað að snerta. Það þótti mér erfitt og fingurnir fóru oft alveg sjálfir af stað ef ég stóð of nærri prjónavélinni. Vélin var fest við borðplötu með tveimur þvingum og einu sinni fékk ég þá flugu í höfuðið að losa aðra þvinguna og róla vélinni fram á gólf, láta hana bara hanga á einni og sjá hvort það virkaði. Það virkaði ekki og vélin datt í gólfið með þeim afleiðingum að fíni sleðinn brotnaði. Amma var ekki kát.

Nema hvað ég var hreint ekki sátt við að amma væri svona reið við mig því að nokkrum dögum áður hafði ein þriggja ára frænka verið í heimsókn og það hafði sést til hennar vera að fikta við vélina. Hún hlaut bara að hafa losað hina þvinguna, þetta var örugglega allt henni að kenna. Nema hvað amma vildi bara alls ekkert hlusta á mig og ég var alveg miður mín yfir óréttlætinu sem ég var beitt.

Svo að ég tók til minna ráða, við svo búið mátti ekki standa. Það var ekki um annað að ræða en að strjúka úr sveitinni. Ég svaf inni hjá afa og ömmu og um kvöldið fór ég í rúmið á undan öllum öðrum, alklædd með sængina alveg upp að höku. Svo lá ég og beið eftir því að afi og amma kæmu að sofa, þau þurftu sinn tíma til að lesa í rúminu og þetta helsta en loksins voru þau farin að hrjóta. Ótrúlegt að ég skyldi ekki sofna, svona var ég ákveðin, sennilega hefur það bara verið svona rosalega spennandi að strjúka um miðja nótt

Þá laumaðist ég fram og niður, fann mína úlpu og skó og gekk af stað. Það er u.þ.b. einn og hálfur kílómetri frá Ólafsvallahverfinu út á þjóðveg og ég vissi að það þýddi ekkert að byrja að húkka fyrr en ég kæmi þangað. Svo að ég rölti þetta bara hin rólegasta og naut þess að vera úti í sumarnóttinni, ég var bara að yrkja vísur og svona. Verst að pabbi breytti einu vísunni sem ég man, ég kunni alveg örugglega ekki höfuðstafi og stuðla þegar ég var átta ára.

Allir sofa sætt og rótt

samt ég áfram læðist

nú er komin niðdimm nótt

nú ég ekkert hræðist.

Og svo kom ég út á Skeiðaveginn og byrjaði að húkka bíl, alveg svellköld þó að ég hefði aldrei gert þetta áður, ég skil bara ekki hvernig mér datt þetta í hug, ég hlýt að hafa lesið það í einhverri bók. Ég ætlaði mér bara að komast heim á Selfoss, það komst ekkert annað að. Þessi asnalega amma mátti bara vera í sinni sveit með sína brotnu prjónavél

Eftir stutta stund kom bíll og ég var spurð hvert ég væri að fara. Nema þá hvarf kjarkurinn í einu vetfangi og ég fór að skæla, alveg upp úr þurru. Aumingja mennirnir sem stoppuðu fyrir þessu grátandi barni um miðja nótt, þeir hljóta að hafa fengið áfall. Þeir buðu mér súkkulaði og buðust til að keyra mig heim, annar þessara manna var reyndar vinnufélagi pabba, hann Ormur Hreinsson, ég hef oft spurt mig hvernig það hafi verið að vera barn með þessu nafni, krakkarnir hljóta að hafa kallað ormahreinsun á eftir honum...

Það þurfti bara að gera eitt fyrst, það þurfti að láta afa og ömmu vita að ég væri strokin. Í þeim tilgangi var vakið upp í Kílhrauni, neðsta bænum á Skeiðunum þar sem vinur pabba og drykkjufélagi bjó, karlarnir höfðu oft setið þar að sumbli, til að hringja. Á þessum tíma var ennþá sveitasími á Skeiðunum og þess vegna þurfti að hringja innansveitar, utansveitarsímtöl þurftu að fara í gegnum miðstöð og hún var lokuð á nóttunni. Og það var hringt. Og hringt og hringt og hringt. Löng, stutt, stutt, löng. En enginn svaraði í Vesturkoti, sennilega vegna þess að síminn var á neðri hæðinni og heimilisfólkið svaf á þeirri efri. Hinsvegar vaknaði öll sveitin þegar Vesturkotshringingin hljómaði endalaust á hverjum einasta bæ. Það endaði með því að bóndinn á Minnivöllum, næsta bæ við Vesturkot, reif sig upp úr rúminu og hljóp yfir til að athuga hvort það væri ekki allt í lagi í Vesturkoti þar sem enginn svaraði símanum. Þannig komust afi og amma - og öll sveitin - að því að stelpan var strokin. Það er annaðhvort að gera hlutina með stæl eða alls ekki

Ég var keyrð heim að dyrum og fór beint í mitt eigið rúm. Daginn eftir kom afi í heimsókn, hann var eitthvað að sinna erindum á Selfossi. Og ég fór beina leið með honum aftur í sveitina. Annað kom bara ekki til greina. Og það bara skil ég ekki, þetta hafði ekki nokkrar einustu afleiðingar.

Ég er að hlusta á Queen, seinni hlutann af þessum frábæru útvarpsþáttum þar sem saga þeirra er rakin frá upphafi. Það er eiginlega varla til betra skúringarokk. Ég vildi  bara að ég ætti ennþá upptökuna af minningartónleikunum um Freddie, af hverju var ég ekki búin að koma þessu á dvd? Einhver virðist hafa fengið hana lánaða, annars sé ég mest eftir stuttmyndinni fremst á spólunni þar sem Bidda er myrt á hroðalegan hátt með miklum tilþrifum, það verður ekki bætt.

Ég fór að hugsa um þetta í dag. Ég á þessa undurfallegu sparikápu sem ég keypti á fornsölu í fyrra, hún er örugglega 30-40 ára gömul, þykk brún ullarkápa með loðkraga. Á henni eru þrír stórir hnappar, brúnir og svolítið slitnir en alveg óskaplega fallegir. Nema hvað einn þeirra er brotinn. Ég var búin að hugsa um að fara í Fríðu frænku til að vita hvort þar fengjust gamlir hnappar en svo mundi ég eftir búð hér í næstu götu, Handalínu, þar sem fatahönnuðir selja efnisafganga og eitt og annað sem fæst ekki í Vogue og Rúmfó. Ég er að fara í fermingarveislu á sunnudaginn og það var eiginlega orðið brýnt að gera eitthvað í þessu, nógu lengi var ég búin að hugsa málið.

Svo að ég fór í mína kápu og rölti þangað með veski í stíl sem ég keypti einu sinni á hundraðkall í Kolaportinu. Afgreiðslukonan átti enga hnappa, allavega ekki af réttri stærð, en þegar hún sá hnappinn minn brotna þá svipti hún af honum bakhliðinni og fór svo að róta í risastórri makkintosdós fullri af tölum þar sem hún fann hnapp sem passaði við, síðan gaf hún mér þennan hnapp og leiðbeindi mér hvernig ég ætti að líma hann aftan á framhliðina. Svo að nú er gamli hnappurinn kominn með nýja bakhlið og tvær þvottaklemmur halda honum saman þangað til á morgun þegar ég get saumað hann á kápuna. Og verið flott og fín í fermingu á sunnudaginn.

Ég var að velta þessu fyrir mér þar sem ég stóð inni í búðinni og beið á meðan afgreiðslukonan var að róta í töludósinni sinni. Ég fór að rifja upp þegar ég var stelpa og amma bjó heima, hvað okkur stelpunum fannst hrikalega gaman að fara í fötin hennar og fara svo út að labba, það var alveg sprenghlægilegt að vera klædd í gamla dragt eða skræpóttan kjól og jafnvel með hatt á hausnum, kannski ekki mjög undarlegt að fólk glápti! Á þeim tíma voru allir alltaf eins klæddir, það voru sömu baggýbuxurnar eða hvaða gallabuxnasnið sem var í tísku hverju sinni, alveg örugglega enginn í gamalli dragt af ömmu sinni

Mér fannst ég voðalega fín í kápunni minni í dag og með veskið en mér fannst líka pínu að ég væri eins og persóna úr Matador, ég hefði getað verið Laura ráðskona eða kannski Lillemor. Eins og þetta væri leikbúningur. Og þá fannst mér ég ekki vera eins fín. En á sunnudaginn verður þetta tekið alla leið, sparikjóllinn minn var nefnilega keyptur á sömu fornsölunni og þegar ég verð komin í hann og kápuna og búin að setja upp hárið og allt, þá verður pottþétt enginn eins og ég! Og það er tilvinnandi

Og svo er ég búin að finna mér nýtt ritgerðarefni og er alveg að springa af tilhlökkun. Barnavinna á Íslandi og það álit manna að Íslendingar láti börn sín vinna meira en aðrar þjóðir. Ég ætla að kanna málið á lýðveldistímanum og skoða viðhorf samfélagsins til vinnu barna. Ég á að skrifa eina litla ritgerð í kúrsinum, sex litlar síður eða 2.200 orð, og þá er alveg gráupplagt að stækka hana upp í BA, 8-10.000 orð, nýta sömu heimildirnar og allt það, hagsýna Bidda Kannski það verði bara útskrift eftir allt?

Það eru endalausir fletir á þessu, það var engin stelpa með stelpum nema með barn í vagni þegar ég var að alast upp, það var endalaust farið og spurt eftir litlum krökkum og beðið um að fá að fara með þá í göngutúr. Yngstu systkini mín eru fædd í kringum 1980 og það voru stöðugt litlar stelpur að koma til að spyrja eftir þeim, þau voru heilu dagana í einhverjum göngutúrum Og ef einhver stelpa var of sein og þau voru bæði farin í göngutúra í kerrunum sínum, þá var bara spurt um hundinn Ég man líka þegar ég var lítil stelpa í sveitinni, hvað það fór í taugarnar á ömmu að geta ekkert notað hana Biddu til neins, stelpan alltaf glápandi á himininn og eitthvað álíka fáránlegt Og það þegar þurfti að vinna verkin! Ég var nú samt alveg afbragðs kúarektor, ég verð að fá að eiga það. Og þá voru nóg tækifæri til að skoða himininn og náttúruna og gaufa eftir vild.

Gauf. Ótrúlega gildishlaðið orð, hvað er að því að gaufa stundum? Allavega, þetta verður gaman.

Og svo er ég alltaf að vinna í því að koma skrokknum mínum í lag. Ég hjóla og syndi og nú er ég farin að fara í Kramhúsið reglulega. Ég borða næstum aldrei neina óhollustu og ég ætti bara að vera í toppformi miðað við allt. En er óralangt frá því. Svo að ég dreif mig til læknis í vikunni og hún vill meina að þetta kraftleysi sé bara afleiðing af blóðtappanum. Þó að það séu næstum þrjú ár síðan og ég löngu orðin fullfrísk. Ég verð þá bara að halda áfram að reyna og trúa því að það skili sér á endanum. Allavega, ef ég væri ekki að hreyfa mig og borða hollt þá væri ég sennilega orðin yfir 100 kíló svo að kannski má ég bara vera þakklát fyrir það sem ég þó er. Þetta hlýtur að koma.

Ég ætla allavega að halda áfram að dansa, ég var að skrá mig í þriggja kvölda námskeið í shim sham (áhugasamir geta flett því upp á youtube), ótrúlega skemmtilegur dans, ég lærði smá í haust og langar að læra meira. Þrátt fyrir að vera stirðust og þyngst og ábyggilega langelst af öllum þátttakendunum. Ég er allavega að vinna í því þó að ég geti víst ekkert gert í þessu síðasttalda

En það er að verða kominn tími til að fara að leggja af stað í vinnuna, smurning um að prófa þetta með að setja veghefilstönn framan á hjólið til að komast áfram í snjónum, góð uppástunga 

Ég á alltaf í ástar/haturssambandi við jólin. Ég fagna því alltaf þegar fyrstu jólaskreytingarnar fara að sjást, þessi árstími er svo dimmur og það þarf að gera allt sem hægt er til að lífga hann upp. Jólin eru alveg snilldarfyrirbæri hvað það snertir.

En svo þegar kemur fram yfir miðjan desember þá fæ ég alveg yfir mig nóg og langar mest til að skríða inn í helli. Þá mætir Skröggur á svæðið og fer ekkert aftur fyrr en öll þessi vitleysa er gengin yfir. Ég berst nú samt við hann, hann fær ekki alveg að ráða öllu. Ég fékk til dæmis mitt árlega jólakortaæði og sendi að þessu sinni yfir 40 stykki til vina og ættingja og bara allra sem mig langaði til að segja hæ við um jólin, meira hvað það hefur fjölgað í þeim hópi. Ég hefði samt getað sent enn fleiri, ég er búin að rifja upp allavega 4 eða 5 sem hefði verið gaman að senda kort. Ég fæ nú samt bara lítið brot af þessum kortafjölda til baka. En mér er alveg sama, það er ÉG sem er að senda jólakveðju, hvað svo sem aðrir gera. Einn af kostunum við jólin er einmitt þetta, að rækta tengslin við annað fólk og láta vita að manni sé ekki sama.

Ókosturinn við jólin er kannski helst að þá kristallast þessi samkeppni sem við búum við sýknt og heilagt alla daga ársins. Í desember eiga allir að vera syngjandi glaðir og hamingjusamir og það er eiginlega mest fráhrindandi af öllu. Nú á ég ekki fjölskyldu, ég á ekki börn og systkini mín lifa sínu lífi, ég á í rauninni enga samleið með þeim. Af hverju ættum við að hrúgast saman um jólin ef við höfum engan áhuga á því á öðrum tímum ársins? Hvaða bilun er það?

Þannig að jólin mín voru nákvæmlega eins og ég vildi hafa þau. Ég fór í messu kl. 6, það gaf allavega tilefni til að punta sig upp, og svo mætti ég á næturvakt kl. 10 þar sem beið eftir mér afgangur af hamborgarhrygg og fleira gott. Ég fékk þessa einu árvissu gjöf, frá mömmu, litli bróðir skutlaði henni til mín á aðfangadag, að vísu var það bók sem ég átti sjálf, ég keypti bókina hennar Siggu vinkonu um flóttakonurnar á Akranesi daginn sem hún kom út og fékk áritanir frá þeim öllum, sem gerir hana að dýrustu bók sem ég hef eignast um ævina, gaman að mamma skyldi kaupa einmitt þessa bók handa mér í jólagjöf, vonandi hefur hún gefið hana í sem flesta jólapakka.

Og svo opnaði ég pakkann sem ég keypti handa mér sjálfri fyrir mánuði síðan og geymdi undir litla jólatrénu mínu, ég valdi mér bókina Sólarmegin um líf og störf Herdísar Egilsdóttur, það er manneskja sem hefur alltaf heillað mig. Mig langaði að vita meira um þennan galdur.

Herdís talar um mikilvægi þess að geta viðurkennt veikleika sína, þar er ég alveg sammála henni. "Það er í raun styrkur að geta viðurkennt fyrir börnunum að maður sé ekki fullkominn og kunni hreint ekki allt. Þegar barn er lítið í sér, kjarklaust og finnst það ekkert geta, er mjög sterkt að gera sjálfan sig lítinn og segja frá eigin mistökum, hræðslu og viðkvæmni. Börnin gapa af undrun, skilja varla að kennarinn eða foreldrið hafi nokkurn tímann gengið í gegnum öryggisleysi eða gert vitleysur (bls.95).

Ég þurfti einu sinni að nálgast mann sem hafði verið í neyslu og búið á götunni en náð að rífa sig upp úr því með einstökum dugnaði. Ég fór þá leið að segja honum frá því þegar ég var einu sinni heimilislaus og bjó á götunni, við áttum jafnvel sameiginlega kunningja og upp úr þessu spannst ágætis spjall, ég náði að byggja brú með því að segja frá þessum lægsta punkti í lífi mínu. Ég fékk síðar að heyra að þetta gæti verið varasamt en ég held að það sé ekki til sterkari leið til að nálgast aðra manneskju en að opna hjarta sitt og segja frá veikleikum sínum. Gaman að fá það svona staðfest í bókinni hennar Herdísar.

En það eru alltsvo jólin. Tími til að njóta svo ótalmargs. Tími fyrir tilfinningasveiflur, meira hvað jólin geta verið dramatísk stundum. Og tími til að fara á tónleika, ég er sennilega að fara á þrenna tónleika milli jóla og nýárs, geri aðrir betur!

Hann Þórólfur vinur minn fékk kast í kommentakerfinu þegar ég setti þessa mynd inn á facebook, það er um að gera að halda gerseminni til haga, eitt skemmtilegasta kvæði sem ég hef lesið um þessa eilífu baráttu við að vera Íslendingur  

‎Sjá, hér er minn staður, mitt líf og mitt lán,

og ég lýt þér, mín ætt og mín þjóð.

Ó, þú skrínlagða heimska og skrautklædda smán,

mín skömm og mín tár og mitt blóð.

..þú ert það sem þögnina rýfur...þú ert það sem stendur og blífur...þú ert lítil og smá innan um stórar tungur....þú ert eldgömul saga um eilíft hungur....

....Þú ert landföst og einnar áttar,
Þú ert það sem hjá sjálfu sér háttar.
Þú ert uppvöxtur og æska mín,
þú ert sætust þegar sólin skín....

...þú ert stygg þú ert sterk, Þú ert alvöruveður.
Þú ert salt, Þú ert pipar, Þú ert rauðar beður.
Þú ert norðanátt með nístingskalda, þú ert náskyld þeim Silla og Valda.....

Þú ert græn og skökk

Þú ert ljós og dökk

Þú ert kjör og kvein, þú ert frygðarvein..

Þú ert passíuþefur og sálmalykt, þú ert örsmár vegur í gegnum þunnt og þykkt. Þú ert eftir sem áður eins og nýjasti mör. Þú ert aldeilis ekki komin í kör.

Þú ert Vefarinn mikli og bréf til Láru. Þú ert hinir misskildu og afarsáru. Þú ert Tómas Jónsson metsölubók, þú ert prinsinn póló í kaldri kók.

Þú ert dansinn minn hér. Þú ert klofið í mér. þú ert píka. Þú ert pungur. Þú ert ég, þegar ég var ungur.

Þú ert "svíða grænan engireit" Þú ert skrýtin, og auðsjáanlega úr sveit. Þú ert HEIMA og innangáttar. Þú ert kenndin minnimáttar.

Þú ert stygg. Þú ert sterk.

Þú ert það sem að allir segja.

Þú ert bugða þú ert beygja.

Þú ert einmana lágvaxinn gróður

Þú ert drukkins Íslendings óður

Þú ert allt sem ég segi.

Þú ert líka þegar ég þegi :(

Það væri gaman ef einhver veit hver orti, ég myndi giska á Ísak Harðarson en annars hef ég ekki græna glóru

*Samkvæmt nýjustu upplýsingum er þetta eftir Sigurð Guðmundsson SÚMara og er að finna á diski með Tómasi R. Einarssyni, Landsýn, þar sem það er sungið af Guðmundi Andra Thorssyni. Gott er að eiga góða að

Krúttið mitt var ein eldhress sem var yfirleitt í sínum eigin heimi en átti það til að koma með þessi óborganlegu gullkorn, til dæmis þegar maður var að hjálpa henni í baði - og inni á baði er hljómburðurinn yfirleitt mjög góður með öllum þessum flísalögðu veggjum sem endurvarpa öllum hljómi - svo að Bidda missti sig yfirleitt alltaf í einhverjum sönglögum, það var bara ekki annað hægt. Þá streymdu bara öll þessi lög sem komu upp í hugann, óperuaríur og bítlalög og allt þar á milli.

Þá kom krúttið mitt alltaf með sömu athugasemdina um leið og hún hallaði undir flatt og gerði sig spekingslega í framan: Þú syngur ILLA!!!!!!!

Kannski var það bara alveg rétt hjá henni, hvað veit ég ........

Ég var að breyta lykilorðinu á leyniblogginu. Mál til komið, held ég sé búin að hafa það sama í þrjú ár. Þið bara meldið ykkur sem viljið fá aðgang.

Og svo get ég ekki alveg stillt mig um að flagga okkur systrum, veit ekki alveg hvort ég er 3 eða 4 þarna en guð hvað ég elskaði þessa dúkku, hana Lísu mína, það sem hún fékk endalaust að borða og þegar munnurinn á henni var of lítill þá voru munnvikin bara stækkuð og náðu sennilega saman aftan á höfðinu fyrir rest, það var líklega hennar bani

Ég elska nýja starfið mitt. Það á bara eitthvað svo ótrúlega vel við mig að vinna með geðfötluðum. Ég þrífst ekki öðruvísi en í manneskjulegu umhverfi, það er gömul saga og ný. Og umfram allt, besta geðlyfið er svo sannarlega HLÁTUR, það gefur bara svo ótrúlega góða tengingu að geta hlegið saman. Hlýja og húmor eru óaðskiljanlegir hlutir og það hef ég óspart nýtt mér, bæði með geðfötluðum, þroskaheftum, öldruðum og ekki síst þessum krakkalökkum sem standa mér næst og ég hitti alltof sjaldan.

Ég er kannski pínu frökk, það var von á manneskju á kvöldvaktina sem þekkti ekki íbúana, þaulvanri manneskju en bara ekki í þessum búsetukjarna heldur öðrum samskonar, hún ákvað af góðmennsku sinni að bjarga okkur því að það vantaði á vaktina. Og auðvitað gat Bidda ekki stillt sig um að benda fólki á að nýta sér að þau gætu ruglað í henni eins og þau vildu, þá litu vinnufélagar mínir á mig með skelfingarsvip, hverju ég væri nú að koma inn hjá fólki En hey, ef það má aldrei djóka í fólki... 

Og svo er það bara sálrænt, það er ekki til betri lækning við stofnanaskaða en góður hlátur, að hlæja krefst sjálfstæðis í hugsun - og það er fyrir öllu.

Þegar ég var lítil voru alltaf einhverjir dansskólar með námskeið á Selfossi, ýmist Hermann Ragnar, Sigvaldi eða Heiðar Ástvalds og kannski fleiri. Þetta hefur ábyggilega ekki verið ókeypis en einhvern veginn man ég ekki annað en að við systkinin höfum öll farið og haft gaman af. Þarna lærðum við undirstöðuatriði í allskonar samkvæmisdönsum, rúmbu og jive og hinu og þessu en því miður gleymdist þetta allt jafnóðum. Og á laugardagskvöldum man ég eftir að við amma gátum endalaust dansað vínarkruss og polka og skottís eftir danslögunum í útvarpinu. Ég kunni alla þessa dansa en er löngu búin að gleyma þeim, sennilega hef ég verið hætt þessu fyrir fermingu.

Mér finnst svo gaman að dansa og hef oft bölvað því að kunna ekki neitt. Einu sinni var ég á balli í Færeyjum þar sem heimafólkið sveif um gólfið í pörum og dansaði eins og fólk, við Íslendingarnir kunnum hinsvegar ekki neitt og vorum bara eins og kjánar í samanburði. Ætli það sé bara á Íslandi sem danskunnátta er svona sjaldgæf? Allavega virðast flestir útlendingar sem ég þekki kunna ágætlega að bjarga sér á dansgólfinu.

Ég á samt alveg eftir að sjá að ég hafi tíma til að læra að dansa. Eftir áramótin verð ég sannur Íslendingur í tveimur vinnum og námi, ég hef ekki einu sinni tíma til að vera í kór. En svo er alltaf gamall draumur að læra magadans, kannski það verði næsta æðið...

Ég var 17 ára þegar við kynntumst, hann var tvítugur. Við vorum bæði hluti af stórum vinahópi sem hélt til á Hlemmi heilu dagana en smám saman fórum við flest að gera eitthvað annað, bara hann varð eftir. Ég man hvað mér fannst hrikalega skrýtið þegar hann var að drekka appelsín í rakspíra með rónunum en auðvitað skildi ég ekki þörfina, hver getur það nema sá sem hefur hana sjálfur? Það voru margir rónar á Hlemminum þá og flestir voru þeir vinir okkar, enda alveg sauðmeinlausir. Það var samt enginn sem sótti í þá jafn mikið og þessi vinur minn, ætli hann hafi grunað að þetta yrði leiðin hans líka? Ingvar og Bóbó voru yfirleitt alltaf tveir saman, svo var Imba kinn og karlinn hennar, ég vissi aldrei hvað hann hét, hann var bara kenndur við Imbu sína. Og margir fleiri. Það var óskapleg sorg yfir þessu fólki, þau voru indæl og skemmtileg og það var gaman að spjalla við þau, en það vildi enginn maður vera í sporum þeirra. Hlemmurinn var afskaplega saklaus staður á þessum tíma, eiginlega bara eins og hver önnur félagsmiðstöð. Þarna voru krimmar og dópistar en við þurftum ekki að umgangast þá frekar en við vildum. Við vorum bara að fíflast alla daga, klæddum okkur eins og trúðar og létum eins og asnar. Og svo var þarna nóg af furðufuglum sem var endalaust hægt að rugla í, Tauti hasshaus og Benson Bömmer Crocket og hvað þeir hétu allir. Svo kom bara að því að við nenntum þessu ekki lengur og fengum okkur vinnu eða eitthvað.

Nema hann vinur minn. Við héldum áfram að rekast hvort á annað og við vinirnir fylgdumst með því hvernig hann sökk sífellt neðar. Hann eignaðist konu og börn en var vondur á heimili. Seinna átti sonur hans eftir að fara sömu leið og hann, hann dó úr neyslu þegar hann var tvítugur eða eitthvað álíka. Ég vann um tíma með aldraðri móður hans og fylgdist með því þegar hann var að koma til hennar til að sníkja peninga. Hann átti eldri bróður sem dó ungur og hann bölvaði oft sjálfum sér fyrir að bróðir hans hefði ekki frekar fengið að lifa, hann hefði örugglega verið betri sonur. Erfið byrði það.

Hann hefur stundum átt góð tímabil en lendir alltaf aftur í skítnum. Hann er meira að segja svo merkilegur að það hafa oftar en einu sinni birst viðtöl við hann þar sem hann lýsir þessari baráttu. Ég man sérstaklega eftir einu viðtali þar sem hann hélt að Faco væri ennþá á Laugaveginum, búðin þar sem maður keypti Levi's og var langflottasta búðin í bænum á sínum tíma. Þrátt fyrir að búa í miðbænum, á götunni í orðsins fyllstu merkingu, og labba Laugaveginn 10 sinnum á dag þá hafði það farið framhjá honum að búðin var hætt fyrir allavega áratug. Sem sýnir bara hvað hausinn verður þröngur þegar hann er alltaf fullur af spítti. Og þegar hann lýsti því í öðru viðtali þegar hann fór inn í búð og keypti sér belti við buxur sem hann hafði keypt sjálfur fyrir sína peninga, að geta gengið inn í búð og valið það sem hann langaði í í stað þess að þiggja eitthvað sem aðrir voru hættir að nota, hversu ótrúlega mikil gleði fylgdi þessu litla atriði.

Ég hitti hann einu sinni á janúarkvöldi fyrir utan Hlemm, klukkan var farin að ganga tólf og ég var að bíða eftir síðasta strætó í Kópavoginn. Við fórum að spjalla og allt í einu var hann á leiðinni með mér heim, ég veit ekki hvernig það gerðist en ég vissi líka alveg að það væri ekkert mál að bjóða honum heim. Og ég vissi líka alveg að hann myndi aldrei geta unnið það sér til lífs að rata heim til mín aftur ef honum dytti í hug að mæta með sendiferðabíl og hreinsa út hjá mér. Hann skrifaði í gestabókina og bað sérstaklega um að fá að skrifa dagsetninguna fjórum dögum fyrr því að það var afmælisdagurinn hans. Frekar sorglegt. Ég bjó fyrst um hann á gólfinu en hann bað um að fá frekar að liggja við hliðina á mér til að fá smá mannlega hlýju. Og það var allt í lagi, ég vissi alveg að hann myndi aldrei gera mér neitt. Ég fékk alveg að heyra athugasemdir frá mörgum en hefði ég átt að sleppa þessu bara af því að maðurinn var róni? Hann var bæði hreinn og snyrtilegur, alltaf sami snyrtipinninn, fyrir utan að ég þekkti manninn og hefði ekki gert þetta nema af því að þetta var æskuvinur minn.

Merkilegt annars þetta viðhorf til rónanna. Fyrir nokkrum árum var ég að stíga út úr strætó við Hlemm og var á leið í vinnu, þetta var snemma á miðvikudagsmorgni og ég jakkafataklædd á háum hælum. Og missteig mig svona herfilega um leið og ég steig út úr vagninum svo að ég hlunkaðist niður á gangstéttina og sat þar góða stund, ég gat hreinlega ekki staðið upp. Og augnagoturnar sem ég fékk frá fólkinu sem gekk framhjá, það var augljóslega álitið að ég væri svo drukkin að ég gæti ekki staðið í fæturna og enginn bauð mér aðstoð nema rónarnir, þeir komu tveir og tóku undir sinn hvorn handlegginn og svo var mér bara dröslað á fætur svo að ég gat staulast í vinnuna. Það var magnað.

Ég heilsaði honum ekki í kvöld, ég held að hann hafi heldur ekki þekkt mig. Bæði var hann ekki einn á ferð og svo var hann augljóslega undir miklum áhrifum. En alveg hrikalega flottur í tauinu! Síðast þegar ég sá hann var það fyrir utan Hlemm fyrir 2-3 árum. Þá vissi ég að hann var búinn að eiga langan edrútíma en þegar ég sá hann tvístíga fyrir utan Hlemm vissi ég að hann var fallinn, ég þekkti bara göngulagið, það var eins og hani á leið í hænsnahús.

En ég er svo gapandi yfir því hvað maðurinn er unglegur og hvað hann hefur haldið sér vel, þrátt fyrir lífsstílinn. Röddin er alveg farin, hann er kominn með þessa rónarödd en orkan sem stafar frá honum er alveg ótrúleg. Kannski hann verði bara 100 ára!

Aðalerindið var að kíkja á frumsýningu leikfélagsins á Finnska hestinum. Það var ákveðið fyrir mörgum mánuðum, í miðjum flutningum þegar ég fann hvað mér þótti erfitt að kveðja allt þetta fólk. Alveg kjörið að nota tækifærið til að koma í heimsókn. Ég fer bara að leggja það fyrir mig að fara í leikhúsferðir til Egilsstaða

Það var mín stóra heppni að detta inn í leikfélagið. Þegar ég var beðin um að taka þátt í Saumastofunni gat ég ekki sagt nei, það var ekki hægt að sleppa þessu tækifæri til að gera mig að fífli þar sem það var ekki hræða sem þekkti mig í minna en 700 kílómetra fjarlægð svo að mér var alveg sama þótt einhver myndi hlæja að mér. Og hvílíkur ísbrjótur! Allt í einu var ég búin að kynnast fjölda manns sem hafði jafnvel séð mig á nærbrókinni að skipta um búninga - og svo var örugglega alltaf hægt að gera eitthvað skemmtilegt. Fyrir stelpuna sem þekkti ekki hræðu á staðnum fyrir utan eina bernskuvinkonu, þá var alveg magnað að eignast þarna heila fjölskyldu á einu bretti.

Það var svo gaman að koma í Valaskjálf og hitta allan mannskapinn. Og fá öll þessi tröllaknús Og svo tróð ég mér í hurðina á frumsýningu og þá gat ég tékkað inn í salinn, þá fékk ég mörg knús til viðbótar.  

Og svo mætti ég kirkjukórnum í heilu lagi úti að labba, þá fékk ég ennþá fleiri knús. Það er hálf ótrúlegt, ég söng ekki svo lengi með þeim, ég byrjaði rétt fyrir jól og var svo fjarverandi í tíu vikur á meðan ég rifjaði upp mína lélegu ítölskukunnáttu á Reyðarfirði, tók svo páskana og fermingarnar áður en ég flutti suður. En féll bara svona assgoti vel inn í hópinn, það var yndislegt að hitta þau öll.

Svona er nú það. Vinir mínir á Egilsstöðum tengjast allir annað hvort söng eða leiklist. Og flestir hvorutveggja. Og það er nú eitthvað sem á við Bidduna!

Ég flutti austur af hreinni ævintýraþrá, ég var orðin hundleið á Reykjavík og algerlega orðin stöðnuð í öllu mínu daglega stússi, ég varð að fá að breyta um umhverfi. Og hvílík uppskera! Ég tókst á við minn mesta ótta og það var ótrúlega auðvelt. Ég var auðvitað þaulvön að syngja á sviði en bara í hópi. En þarna fyrir austan prófaði ég að leika á sviði, sem ég hafði aldrei gert áður og hélt að ég myndi aldrei leggja í. Og fékk þetta brilljant hlutverk þar sem ég lék þá snobbuðustu og leiðinlegustu manneskju sem hægt er að hugsa sér, ég gat galdrað fram allar þær leiðinlegustu tíkur sem ég hef hitt um dagana og gert endalaust grín að þeim. Og svo fékk ég líka að rappa! Og þegar kom að næsta verkefni fékk ég leikskrána og plakatið í minn hlut og fékk að spinna endalaust út frá einum flugmiða. Eftir þessi tvö verkefni var Bidda orðin tíu metrar á hæð og montin með afbrigðum

Og það mun ævinlega nýtast mér. Það er orðin hálfgerð árátta hjá mér að takast á við það sem ég er hræddust við og uppskeran verður alltaf meiri og meiri. Og mér var alveg hrikalega skemmt í nýju vinnunni á dögunum þar sem ég er að vinna með geðfötluðum, nú er það þannig að það eru allir nýir, bæði íbúar og starfsmenn, allir í þeim sporum að vera rétt að byrja að kynnast. Og augljóslega ekki alveg ljóst hverjir eru geðfatlaðir og hverjir eru stuðningsfulltrúar. Allavega hélt systir eins íbúans að ég væri í hópi íbúa en ekki starfsmaður Ekki veit ég af hverju hún fékk þessa hugmynd, gerir þú það...?