Gullkorn frá Sigurði Nordal

Þau eru mörg, þessi gullkorn. Hér fann ég eitt í Íslenzkri lestrarbók eftir Sigurð Nordal frá árinu 1924 þar sem hann dásamar einangrun íslenskra rithöfunda sem fyrir bragðið hafa farið á mis við strauma samtímans en eru samt bestir af öllum:

Það er samhengi bókmentanna að þakka, eins og margsinnis hefur verið bent á hér að framan, að skáld vor hafa farið svo fá gönuskeið á síðustu öldum, og verk þeirra fyrir bragðið úrelzt miklu minna en samtímarit annara þjóða. Mikið af rómantískum bókmentum Þjóðverja og Norðurlandabúa er lítt lesandi fyrir nútíðarmenn, en með Íslendingum var það Benedikt Gröndal (yngri) einn, sem lét þá stefnu raska jafnvægi sínu, svo að fám af kvæðum hans er lífvænt. Með þessu móti hefur heilbrigt íhald bjargað miklum kröftum frá því að fara forgörðum, og það er ómetanlegt fyrir fámenna þjóð. Vér megum ekki við því, að rithöfundar vorir svigni eins og strá fyrir hverjum goluþyt bókmenta-tízku, er um Norðurálfuna blæs, og verk þeirra verði svo framtíðinni ónýt.

Þessi perla er á bls. 30 eða xxx í innganginum og ég opnaði hana alveg óvart þarna. Greinilega ekki alveg nýtilkomin sú hógværa skoðun að við séum best í öllu.