Allt komið í gang

Það er bara allt að verða komið í fullan gang hjá Biddunni. Skólabækur eru lesnar endalaust og í gær kláraði ég fyrsta verkefnið, það eiga allir að flytja eina framsögu á önninni og ég ákvað að byrja, alltaf best að koma þessu frá. Þannig að nú eru samnemendur mínir orðnir fróðari um vistarbandið og þær hömlur sem það lagði á þéttbýlismyndun. Eða eigum við ekki að segja það?

Og svo er ég búin að finna mér nýtt ritgerðarefni og er alveg að springa af tilhlökkun. Barnavinna á Íslandi og það álit manna að Íslendingar láti börn sín vinna meira en aðrar þjóðir. Ég ætla að kanna málið á lýðveldistímanum og skoða viðhorf samfélagsins til vinnu barna. Ég á að skrifa eina litla ritgerð í kúrsinum, sex litlar síður eða 2.200 orð, og þá er alveg gráupplagt að stækka hana upp í BA, 8-10.000 orð, nýta sömu heimildirnar og allt það, hagsýna Bidda Kannski það verði bara útskrift eftir allt?

Það eru endalausir fletir á þessu, það var engin stelpa með stelpum nema með barn í vagni þegar ég var að alast upp, það var endalaust farið og spurt eftir litlum krökkum og beðið um að fá að fara með þá í göngutúr. Yngstu systkini mín eru fædd í kringum 1980 og það voru stöðugt litlar stelpur að koma til að spyrja eftir þeim, þau voru heilu dagana í einhverjum göngutúrum Og ef einhver stelpa var of sein og þau voru bæði farin í göngutúra í kerrunum sínum, þá var bara spurt um hundinn Ég man líka þegar ég var lítil stelpa í sveitinni, hvað það fór í taugarnar á ömmu að geta ekkert notað hana Biddu til neins, stelpan alltaf glápandi á himininn og eitthvað álíka fáránlegt Og það þegar þurfti að vinna verkin! Ég var nú samt alveg afbragðs kúarektor, ég verð að fá að eiga það. Og þá voru nóg tækifæri til að skoða himininn og náttúruna og gaufa eftir vild.

Gauf. Ótrúlega gildishlaðið orð, hvað er að því að gaufa stundum? Allavega, þetta verður gaman.

Og svo er ég alltaf að vinna í því að koma skrokknum mínum í lag. Ég hjóla og syndi og nú er ég farin að fara í Kramhúsið reglulega. Ég borða næstum aldrei neina óhollustu og ég ætti bara að vera í toppformi miðað við allt. En er óralangt frá því. Svo að ég dreif mig til læknis í vikunni og hún vill meina að þetta kraftleysi sé bara afleiðing af blóðtappanum. Þó að það séu næstum þrjú ár síðan og ég löngu orðin fullfrísk. Ég verð þá bara að halda áfram að reyna og trúa því að það skili sér á endanum. Allavega, ef ég væri ekki að hreyfa mig og borða hollt þá væri ég sennilega orðin yfir 100 kíló svo að kannski má ég bara vera þakklát fyrir það sem ég þó er. Þetta hlýtur að koma.

Ég ætla allavega að halda áfram að dansa, ég var að skrá mig í þriggja kvölda námskeið í shim sham (áhugasamir geta flett því upp á youtube), ótrúlega skemmtilegur dans, ég lærði smá í haust og langar að læra meira. Þrátt fyrir að vera stirðust og þyngst og ábyggilega langelst af öllum þátttakendunum. Ég er allavega að vinna í því þó að ég geti víst ekkert gert í þessu síðasttalda

En það er að verða kominn tími til að fara að leggja af stað í vinnuna, smurning um að prófa þetta með að setja veghefilstönn framan á hjólið til að komast áfram í snjónum, góð uppástunga 

Þessi jól

Ég á alltaf í ástar/haturssambandi við jólin. Ég fagna því alltaf þegar fyrstu jólaskreytingarnar fara að sjást, þessi árstími er svo dimmur og það þarf að gera allt sem hægt er til að lífga hann upp. Jólin eru alveg snilldarfyrirbæri hvað það snertir.

En svo þegar kemur fram yfir miðjan desember þá fæ ég alveg yfir mig nóg og langar mest til að skríða inn í helli. Þá mætir Skröggur á svæðið og fer ekkert aftur fyrr en öll þessi vitleysa er gengin yfir. Ég berst nú samt við hann, hann fær ekki alveg að ráða öllu. Ég fékk til dæmis mitt árlega jólakortaæði og sendi að þessu sinni yfir 40 stykki til vina og ættingja og bara allra sem mig langaði til að segja hæ við um jólin, meira hvað það hefur fjölgað í þeim hópi. Ég hefði samt getað sent enn fleiri, ég er búin að rifja upp allavega 4 eða 5 sem hefði verið gaman að senda kort. Ég fæ nú samt bara lítið brot af þessum kortafjölda til baka. En mér er alveg sama, það er ÉG sem er að senda jólakveðju, hvað svo sem aðrir gera. Einn af kostunum við jólin er einmitt þetta, að rækta tengslin við annað fólk og láta vita að manni sé ekki sama.

Ókosturinn við jólin er kannski helst að þá kristallast þessi samkeppni sem við búum við sýknt og heilagt alla daga ársins. Í desember eiga allir að vera syngjandi glaðir og hamingjusamir og það er eiginlega mest fráhrindandi af öllu. Nú á ég ekki fjölskyldu, ég á ekki börn og systkini mín lifa sínu lífi, ég á í rauninni enga samleið með þeim. Af hverju ættum við að hrúgast saman um jólin ef við höfum engan áhuga á því á öðrum tímum ársins? Hvaða bilun er það?

Þannig að jólin mín voru nákvæmlega eins og ég vildi hafa þau. Ég fór í messu kl. 6, það gaf allavega tilefni til að punta sig upp, og svo mætti ég á næturvakt kl. 10 þar sem beið eftir mér afgangur af hamborgarhrygg og fleira gott. Ég fékk þessa einu árvissu gjöf, frá mömmu, litli bróðir skutlaði henni til mín á aðfangadag, að vísu var það bók sem ég átti sjálf, ég keypti bókina hennar Siggu vinkonu um flóttakonurnar á Akranesi daginn sem hún kom út og fékk áritanir frá þeim öllum, sem gerir hana að dýrustu bók sem ég hef eignast um ævina, gaman að mamma skyldi kaupa einmitt þessa bók handa mér í jólagjöf, vonandi hefur hún gefið hana í sem flesta jólapakka.

Og svo opnaði ég pakkann sem ég keypti handa mér sjálfri fyrir mánuði síðan og geymdi undir litla jólatrénu mínu, ég valdi mér bókina Sólarmegin um líf og störf Herdísar Egilsdóttur, það er manneskja sem hefur alltaf heillað mig. Mig langaði að vita meira um þennan galdur.

Herdís talar um mikilvægi þess að geta viðurkennt veikleika sína, þar er ég alveg sammála henni. "Það er í raun styrkur að geta viðurkennt fyrir börnunum að maður sé ekki fullkominn og kunni hreint ekki allt. Þegar barn er lítið í sér, kjarklaust og finnst það ekkert geta, er mjög sterkt að gera sjálfan sig lítinn og segja frá eigin mistökum, hræðslu og viðkvæmni. Börnin gapa af undrun, skilja varla að kennarinn eða foreldrið hafi nokkurn tímann gengið í gegnum öryggisleysi eða gert vitleysur (bls.95).

Ég þurfti einu sinni að nálgast mann sem hafði verið í neyslu og búið á götunni en náð að rífa sig upp úr því með einstökum dugnaði. Ég fór þá leið að segja honum frá því þegar ég var einu sinni heimilislaus og bjó á götunni, við áttum jafnvel sameiginlega kunningja og upp úr þessu spannst ágætis spjall, ég náði að byggja brú með því að segja frá þessum lægsta punkti í lífi mínu. Ég fékk síðar að heyra að þetta gæti verið varasamt en ég held að það sé ekki til sterkari leið til að nálgast aðra manneskju en að opna hjarta sitt og segja frá veikleikum sínum. Gaman að fá það svona staðfest í bókinni hennar Herdísar.

En það eru alltsvo jólin. Tími til að njóta svo ótalmargs. Tími fyrir tilfinningasveiflur, meira hvað jólin geta verið dramatísk stundum. Og tími til að fara á tónleika, ég er sennilega að fara á þrenna tónleika milli jóla og nýárs, geri aðrir betur!

 

Kvæði um Ísland, höfundur óþekktur (skilst mér)

Hann Þórólfur vinur minn fékk kast í kommentakerfinu þegar ég setti þessa mynd inn á facebook, það er um að gera að halda gerseminni til haga, eitt skemmtilegasta kvæði sem ég hef lesið um þessa eilífu baráttu við að vera Íslendingur  

‎Sjá, hér er minn staður, mitt líf og mitt lán,

og ég lýt þér, mín ætt og mín þjóð.

Ó, þú skrínlagða heimska og skrautklædda smán,

mín skömm og mín tár og mitt blóð.

..þú ert það sem þögnina rýfur...þú ert það sem stendur og blífur...þú ert lítil og smá innan um stórar tungur....þú ert eldgömul saga um eilíft hungur....

....Þú ert landföst og einnar áttar,
Þú ert það sem hjá sjálfu sér háttar.
Þú ert uppvöxtur og æska mín,
þú ert sætust þegar sólin skín....

...þú ert stygg þú ert sterk, Þú ert alvöruveður.
Þú ert salt, Þú ert pipar, Þú ert rauðar beður.
Þú ert norðanátt með nístingskalda, þú ert náskyld þeim Silla og Valda.....

Þú ert græn og skökk

Þú ert ljós og dökk

Þú ert kjör og kvein, þú ert frygðarvein..

Þú ert passíuþefur og sálmalykt, þú ert örsmár vegur í gegnum þunnt og þykkt. Þú ert eftir sem áður eins og nýjasti mör. Þú ert aldeilis ekki komin í kör.

Þú ert Vefarinn mikli og bréf til Láru. Þú ert hinir misskildu og afarsáru. Þú ert Tómas Jónsson metsölubók, þú ert prinsinn póló í kaldri kók.

Þú ert dansinn minn hér. Þú ert klofið í mér. þú ert píka. Þú ert pungur. Þú ert ég, þegar ég var ungur.

Þú ert "svíða grænan engireit" Þú ert skrýtin, og auðsjáanlega úr sveit. Þú ert HEIMA og innangáttar. Þú ert kenndin minnimáttar.

Þú ert stygg. Þú ert sterk.

Þú ert það sem að allir segja.

Þú ert bugða þú ert beygja.

Þú ert einmana lágvaxinn gróður

Þú ert drukkins Íslendings óður

Þú ert allt sem ég segi.

Þú ert líka þegar ég þegi :(

Það væri gaman ef einhver veit hver orti, ég myndi giska á Ísak Harðarson en annars hef ég ekki græna glóru

*Samkvæmt nýjustu upplýsingum er þetta eftir Sigurð Guðmundsson SÚMara og er að finna á diski með Tómasi R. Einarssyni, Landsýn, þar sem það er sungið af Guðmundi Andra Thorssyni. Gott er að eiga góða að

Krúttið mitt

Ég fór allt í einu að hugsa um Kópavogshælið þar sem ég eyddi fjórum árum á þunglyndasta vinnustað í heimi, þar sem allt var á niðurleið og starfsfólkið var stanslaust nartandi í hælana hvert á öðru. Þá var líka kreppa á Íslandi og ekki hlaupið í aðra vinnu. Svo að ég eyddi þarna fjórum árum í hálfgerðu sinnuleysi á meðan ég beið eftir því að lífið héldi áfram.

Krúttið mitt var ein eldhress sem var yfirleitt í sínum eigin heimi en átti það til að koma með þessi óborganlegu gullkorn, til dæmis þegar maður var að hjálpa henni í baði - og inni á baði er hljómburðurinn yfirleitt mjög góður með öllum þessum flísalögðu veggjum sem endurvarpa öllum hljómi - svo að Bidda missti sig yfirleitt alltaf í einhverjum sönglögum, það var bara ekki annað hægt. Þá streymdu bara öll þessi lög sem komu upp í hugann, óperuaríur og bítlalög og allt þar á milli.

Þá kom krúttið mitt alltaf með sömu athugasemdina um leið og hún hallaði undir flatt og gerði sig spekingslega í framan: Þú syngur ILLA!!!!!!!

Kannski var það bara alveg rétt hjá henni, hvað veit ég ........

Freddie minn

Ég gleymi aldrei þessu augnabliki fyrir 20 árum. Það var um hádegisbilið, ég var í vinnunni á Kópavogshæli og var að hjálpa fatlaðri konu á klósettinu. Þar sem ég stóð með bleyjuna hennar í hendinni kom þessi voðalega frétt í útvarpinu, hann Freddie minn var dáinn. Hún var kannski ekki óvænt, það var ekki langt síðan ég hafði séð myndir af honum þar sem hann var ekkert nema skinn og bein, kannski var hvíldin bara kærkomin. Þetta var bara svo óréttlátt, hann átti eftir að gera svo margt. Sakna hans ævinlega.

Lykilorð

Ég var að breyta lykilorðinu á leyniblogginu. Mál til komið, held ég sé búin að hafa það sama í þrjú ár. Þið bara meldið ykkur sem viljið fá aðgang.

Og svo get ég ekki alveg stillt mig um að flagga okkur systrum, veit ekki alveg hvort ég er 3 eða 4 þarna en guð hvað ég elskaði þessa dúkku, hana Lísu mína, það sem hún fékk endalaust að borða og þegar munnurinn á henni var of lítill þá voru munnvikin bara stækkuð og náðu sennilega saman aftan á höfðinu fyrir rest, það var líklega hennar bani

Hlátur er fyrir öllu

 

Ég elska nýja starfið mitt. Það á bara eitthvað svo ótrúlega vel við mig að vinna með geðfötluðum. Ég þrífst ekki öðruvísi en í manneskjulegu umhverfi, það er gömul saga og ný. Og umfram allt, besta geðlyfið er svo sannarlega HLÁTUR, það gefur bara svo ótrúlega góða tengingu að geta hlegið saman. Hlýja og húmor eru óaðskiljanlegir hlutir og það hef ég óspart nýtt mér, bæði með geðfötluðum, þroskaheftum, öldruðum og ekki síst þessum krakkalökkum sem standa mér næst og ég hitti alltof sjaldan.

Ég er kannski pínu frökk, það var von á manneskju á kvöldvaktina sem þekkti ekki íbúana, þaulvanri manneskju en bara ekki í þessum búsetukjarna heldur öðrum samskonar, hún ákvað af góðmennsku sinni að bjarga okkur því að það vantaði á vaktina. Og auðvitað gat Bidda ekki stillt sig um að benda fólki á að nýta sér að þau gætu ruglað í henni eins og þau vildu, þá litu vinnufélagar mínir á mig með skelfingarsvip, hverju ég væri nú að koma inn hjá fólki En hey, ef það má aldrei djóka í fólki... 

Og svo er það bara sálrænt, það er ekki til betri lækning við stofnanaskaða en góður hlátur, að hlæja krefst sjálfstæðis í hugsun - og það er fyrir öllu.

Dansæði

Ég var að koma heim úr Lindy áðan. Næstsíðasta skiptið á byrjendanámskeiðinu og nú er bara að vera dugleg að mæta á danskvöldin sem eru tvisvar í viku. Frábært að geta farið á ball tvisvar í viku og DANSAÐ. Og svo er það góð æfing. Ég verð bara að trúa því að ég eigi eftir að ná tökum á þessu, ég er bara svo gjörn á að stressast upp úr öllu valdi og þá geri ég tómar vitleysur, jafnvel í sporum sem ég á að kunna mjög vel. Allt bara spurning um að æfa sig. Ég er með svipaða tilfinningu og þegar ég var að byrja að læra á bíl, bara grípa fyrir augun og gefa bensínið í botn.........

Þegar ég var lítil voru alltaf einhverjir dansskólar með námskeið á Selfossi, ýmist Hermann Ragnar, Sigvaldi eða Heiðar Ástvalds og kannski fleiri. Þetta hefur ábyggilega ekki verið ókeypis en einhvern veginn man ég ekki annað en að við systkinin höfum öll farið og haft gaman af. Þarna lærðum við undirstöðuatriði í allskonar samkvæmisdönsum, rúmbu og jive og hinu og þessu en því miður gleymdist þetta allt jafnóðum. Og á laugardagskvöldum man ég eftir að við amma gátum endalaust dansað vínarkruss og polka og skottís eftir danslögunum í útvarpinu. Ég kunni alla þessa dansa en er löngu búin að gleyma þeim, sennilega hef ég verið hætt þessu fyrir fermingu.

Mér finnst svo gaman að dansa og hef oft bölvað því að kunna ekki neitt. Einu sinni var ég á balli í Færeyjum þar sem heimafólkið sveif um gólfið í pörum og dansaði eins og fólk, við Íslendingarnir kunnum hinsvegar ekki neitt og vorum bara eins og kjánar í samanburði. Ætli það sé bara á Íslandi sem danskunnátta er svona sjaldgæf? Allavega virðast flestir útlendingar sem ég þekki kunna ágætlega að bjarga sér á dansgólfinu.

Ég á samt alveg eftir að sjá að ég hafi tíma til að læra að dansa. Eftir áramótin verð ég sannur Íslendingur í tveimur vinnum og námi, ég hef ekki einu sinni tíma til að vera í kór. En svo er alltaf gamall draumur að læra magadans, kannski það verði næsta æðið...

Róninn vinur minn

Ég sá gamlan og kæran vin í kvöld. Það hefði kannski ekki átt að vera svo óvænt, hann er jú einn af rónum bæjarins. Ég var samt ekki búin að sjá hann lengi og það er ekki langt síðan ég kíkti síðast í þjóðskrána til að sjá hvort hann væri enn á meðal vor.

Ég var 17 ára þegar við kynntumst, hann var tvítugur. Við vorum bæði hluti af stórum vinahópi sem hélt til á Hlemmi heilu dagana en smám saman fórum við flest að gera eitthvað annað, bara hann varð eftir. Ég man hvað mér fannst hrikalega skrýtið þegar hann var að drekka appelsín í rakspíra með rónunum en auðvitað skildi ég ekki þörfina, hver getur það nema sá sem hefur hana sjálfur? Það voru margir rónar á Hlemminum þá og flestir voru þeir vinir okkar, enda alveg sauðmeinlausir. Það var samt enginn sem sótti í þá jafn mikið og þessi vinur minn, ætli hann hafi grunað að þetta yrði leiðin hans líka? Ingvar og Bóbó voru yfirleitt alltaf tveir saman, svo var Imba kinn og karlinn hennar, ég vissi aldrei hvað hann hét, hann var bara kenndur við Imbu sína. Og margir fleiri. Það var óskapleg sorg yfir þessu fólki, þau voru indæl og skemmtileg og það var gaman að spjalla við þau, en það vildi enginn maður vera í sporum þeirra. Hlemmurinn var afskaplega saklaus staður á þessum tíma, eiginlega bara eins og hver önnur félagsmiðstöð. Þarna voru krimmar og dópistar en við þurftum ekki að umgangast þá frekar en við vildum. Við vorum bara að fíflast alla daga, klæddum okkur eins og trúðar og létum eins og asnar. Og svo var þarna nóg af furðufuglum sem var endalaust hægt að rugla í, Tauti hasshaus og Benson Bömmer Crocket og hvað þeir hétu allir. Svo kom bara að því að við nenntum þessu ekki lengur og fengum okkur vinnu eða eitthvað.

Nema hann vinur minn. Við héldum áfram að rekast hvort á annað og við vinirnir fylgdumst með því hvernig hann sökk sífellt neðar. Hann eignaðist konu og börn en var vondur á heimili. Seinna átti sonur hans eftir að fara sömu leið og hann, hann dó úr neyslu þegar hann var tvítugur eða eitthvað álíka. Ég vann um tíma með aldraðri móður hans og fylgdist með því þegar hann var að koma til hennar til að sníkja peninga. Hann átti eldri bróður sem dó ungur og hann bölvaði oft sjálfum sér fyrir að bróðir hans hefði ekki frekar fengið að lifa, hann hefði örugglega verið betri sonur. Erfið byrði það.

Hann hefur stundum átt góð tímabil en lendir alltaf aftur í skítnum. Hann er meira að segja svo merkilegur að það hafa oftar en einu sinni birst viðtöl við hann þar sem hann lýsir þessari baráttu. Ég man sérstaklega eftir einu viðtali þar sem hann hélt að Faco væri ennþá á Laugaveginum, búðin þar sem maður keypti Levi's og var langflottasta búðin í bænum á sínum tíma. Þrátt fyrir að búa í miðbænum, á götunni í orðsins fyllstu merkingu, og labba Laugaveginn 10 sinnum á dag þá hafði það farið framhjá honum að búðin var hætt fyrir allavega áratug. Sem sýnir bara hvað hausinn verður þröngur þegar hann er alltaf fullur af spítti. Og þegar hann lýsti því í öðru viðtali þegar hann fór inn í búð og keypti sér belti við buxur sem hann hafði keypt sjálfur fyrir sína peninga, að geta gengið inn í búð og valið það sem hann langaði í í stað þess að þiggja eitthvað sem aðrir voru hættir að nota, hversu ótrúlega mikil gleði fylgdi þessu litla atriði.

Ég hitti hann einu sinni á janúarkvöldi fyrir utan Hlemm, klukkan var farin að ganga tólf og ég var að bíða eftir síðasta strætó í Kópavoginn. Við fórum að spjalla og allt í einu var hann á leiðinni með mér heim, ég veit ekki hvernig það gerðist en ég vissi líka alveg að það væri ekkert mál að bjóða honum heim. Og ég vissi líka alveg að hann myndi aldrei geta unnið það sér til lífs að rata heim til mín aftur ef honum dytti í hug að mæta með sendiferðabíl og hreinsa út hjá mér. Hann skrifaði í gestabókina og bað sérstaklega um að fá að skrifa dagsetninguna fjórum dögum fyrr því að það var afmælisdagurinn hans. Frekar sorglegt. Ég bjó fyrst um hann á gólfinu en hann bað um að fá frekar að liggja við hliðina á mér til að fá smá mannlega hlýju. Og það var allt í lagi, ég vissi alveg að hann myndi aldrei gera mér neitt. Ég fékk alveg að heyra athugasemdir frá mörgum en hefði ég átt að sleppa þessu bara af því að maðurinn var róni? Hann var bæði hreinn og snyrtilegur, alltaf sami snyrtipinninn, fyrir utan að ég þekkti manninn og hefði ekki gert þetta nema af því að þetta var æskuvinur minn.

Merkilegt annars þetta viðhorf til rónanna. Fyrir nokkrum árum var ég að stíga út úr strætó við Hlemm og var á leið í vinnu, þetta var snemma á miðvikudagsmorgni og ég jakkafataklædd á háum hælum. Og missteig mig svona herfilega um leið og ég steig út úr vagninum svo að ég hlunkaðist niður á gangstéttina og sat þar góða stund, ég gat hreinlega ekki staðið upp. Og augnagoturnar sem ég fékk frá fólkinu sem gekk framhjá, það var augljóslega álitið að ég væri svo drukkin að ég gæti ekki staðið í fæturna og enginn bauð mér aðstoð nema rónarnir, þeir komu tveir og tóku undir sinn hvorn handlegginn og svo var mér bara dröslað á fætur svo að ég gat staulast í vinnuna. Það var magnað.

Ég heilsaði honum ekki í kvöld, ég held að hann hafi heldur ekki þekkt mig. Bæði var hann ekki einn á ferð og svo var hann augljóslega undir miklum áhrifum. En alveg hrikalega flottur í tauinu! Síðast þegar ég sá hann var það fyrir utan Hlemm fyrir 2-3 árum. Þá vissi ég að hann var búinn að eiga langan edrútíma en þegar ég sá hann tvístíga fyrir utan Hlemm vissi ég að hann var fallinn, ég þekkti bara göngulagið, það var eins og hani á leið í hænsnahús.

En ég er svo gapandi yfir því hvað maðurinn er unglegur og hvað hann hefur haldið sér vel, þrátt fyrir lífsstílinn. Röddin er alveg farin, hann er kominn með þessa rónarödd en orkan sem stafar frá honum er alveg ótrúleg. Kannski hann verði bara 100 ára!

Ítalskt þema

Hvað skal gera þegar tjáningaróð Bidda getur ekki skrifað status á Facebook? Ég er búin að reyna af og til síðan um miðjan dag að koma því á framfæri að hér á bæ eru tveir lítrar af heimagerðu Limoncello sem eru tilbúnir til neyslu, bara til að auka munnvatnsframleiðsluna hjá Gleðifélögum mínum sem eru önnum kafnir við að búa sig undir haustfagnaðinn okkar sem verður með ítölsku sniði í ár, hvað er ítalskara en sítrónur? En Facebook gefur mér bara fingurinn svo að fjallabaksleiðin verður að duga, bloggið alltsvo Og í því sambandi má bæta því við að dýrindis ítalskt rauðvín frá Chianti er komið í hús og konan er búin að fjárfesta í TÚPERINGARGREIÐU! Og hráefni í ítalskan mömmurétt, ofnbakað eggaldin með hakki og fleiru bíður í ísskápnum, það verður spennandi að sjá hvaða aðra ítalska rétti fólk kemur með. Allt gersamlega krúsíal upplýsingar, eða þannig sko